Reis door Balkanparadijs
Dag 1.
23-02-2026: Vertrek uit Nederland (350 km).
Na maanden van voorbereiding en vooral veel voorpret begint een nieuw avontuur door de Balkan! Deze keer begint de reis met een bezoek aan de dierenarts voor de benodigde papieren voor mijn viervoetige reisgenoot Alex. Rond 13:15 start de auto daarna op weg naar... Utrecht. We hebben een afspraak bij de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit voor het legaliseren van de documenten voor Alex. Dat is nodig om straks Montenegro, Albanië en Noord-Macedonië in te komen. Na het tijdstip van de dierenarts heb ik precies 120 uur om de grens met Montenegro te bereiken. Maar ik voel me gezegend, want de dame voor me bij de NVWA neemt haar hond mee naar Marokko. Die heeft slechts 24 uur om daar te komen! Maar ook met 120 uur wordt dat de eerste dagen dus even doorrijden. Nadat de felbegeerde stempels zijn gezet, begint de reis naar het zuiden!
Dag 2.
24-02-2026: Van Siegburg naar Haag am Hausruck (650 km).
De dag begint vroeg, want de rit is lang. Met enkele wandelstops en tankpauzes rijden we zeer soepel naar Oostenrijk. Nog nooit heb ik zo weinig vertraging in Duitsland gehad, dus parkeren we al om 16:00 voor een typisch Oostenrijks Gasthof waar ik twee uurtjes en een forse wandeling later geniet van een typisch Oostenrijkse wiener schnitzel. Alex is bang voor de gitzwarte huiskat. Deze kattige dame verspert al blazend tot twee keer toe de trap naar mijn kamer, waarna de gastvrouw even moet ingrijpen en het beest tijdelijk opsluit. Ik geniet van de scène, en de ca. 10 meter lange Stammtisch lacht bulderend met ons mee. Ze roepen van alles in een voor mij onverstaanbaar lokaal Oostenrijks accent. Daarmee is de reis nu echt begonnen.
Haag am Hausruck.
Dag 3.
25-02-2026: Naar 'watervaldorp' Rastoke in Kroatië (500 km).
Ook vandaag moeten er nog flink wat kilometers gemaakt worden. Na een mistig vertrek volgt een aaneenschakeling van tunnels, waarbij het na elke tunnel een verrassing is of je de witte toppen van de Alpen ziet, of niet. Het blijkt ongeveer fifty-fifty. Eenmaal in Slovenië blijkt er in het dal veel meer sneeuw te liggen dan op de route in Oostenrijk. We maken een korte stop waarbij Alex zijn favoriete witte-ballen-spel mag doen (zoveel mogelijk sneeuwballen vangen). Daarna rijden we Kroatië in, waarbij het witte landschap geleidelijk overgaat in groene velden en zacht voorjaarsweer. De eerste t-shirt-middag van 2026 is een feit.
Rond 15:00 bereiken we Rastoke, een sprookjesachtig dorp omgeven door watervallen. Na een vriendelijke ontvangst in het gasthuis voor vandaag, een stuk bergopwaarts, ga ik te voet terug naar beneden om het dorp Rastoke en de watervallen te bekijken. Het oogt wat toeristisch, maar ik ben de enige bezoeker. Heerlijk. Ik fotografeer wat, bezoek een lokale buurtsuper en geniet daarna van een simpel maaltje buiten bij zonsondergang, kijkend op de heuvels in de verte.
